Görmeyen Çocuklara Umut Olun
Parıltı Görmeyen Çocuklara Destek Derneği olarak, görme engelli çocuklarımızın eğitimine ve bağımsız yaşamlarına katkı sağlıyoruz.
❤️ Bağış Yap
Parıltı Görmeyen Çocuklara Destek Derneği olarak, görme engelli çocuklarımızın eğitimine ve bağımsız yaşamlarına katkı sağlıyoruz.
❤️ Bağış Yap
Oyun, çocukluğun evrensel dili ve dünyaya açılan en güvenli kapısıdır. Bir çocuğun etrafını keşfetmesi, neden-sonuç ilişkileri kurması ve sosyal rolleri prova etmesi bu yolla gerçekleşir. Ancak mağaza raflarını süsleyen ışıklı, ekranlı ve tamamen görselliğe dayalı oyuncaklar, görme engelli bir çocuğun ebeveyninde genellikle derin bir çaresizlik hissi yaratır. Zihinlerde hemen “Çocuğum bunlarla nasıl oynayacak?” sorusu yankılanır ve bu kaygı, çoğu zaman fahiş fiyatlara satılan özel eğitim materyallerine yönelmeyle sonuçlanır. Oysa pedagojik literatür, erişilebilirliğin oyuncağın fiyat etiketine değil, tasarıma katılan yaratıcılığa bağlı olduğunu gösterir. Standart oyuncakları küçük ve zekice dokunuşlarla nasıl görünür kılabileceğimizi keşfetmek, ebeveynlerin oyuncakları erişilebilir kılmak için atabileceği bir adımdır.
Üzerinde “görme engelliler için üretilmiştir” yazan oyuncaklar, ne yazık ki genellikle sınırlı sayıdadır ve çocuğu gören akranlarından izole etme riski taşır. Asıl hedefimiz, izolasyon değil kapsayıcılıktır. İdeal bir oyun deneyimi sadece göze değil; dokunma, işitme ve hatta koku alma duyularına da eşzamanlı hitap etmelidir. Evdeki sıradan bir nesne, doğru uyarlandığında en iyi eğitsel araca dönüşebilir. Burada ebeveynin görevi, mevcut oyuncakları “çok duyulu” (multisensory) bir formata çevirmektir.
Çocuğunuza uygun oyuncakları belirlemede şu üç temel strateji hayat kurtarıcıdır:
Görme engelli bir çocuk için salonun ortasına gelişigüzel dökülmüş bir kutu dolusu oyuncak, keşfedilecek bir eğlence değil, yönetilmesi imkansız kaotik bir boşluktur. Oyuncakların odanın neresinde olduğunu bilememek, çocuğu oynamaktan vazgeçirir ve pasifleştirir. Bu nedenle “oyun tepsileri” (play trays) veya hulahoplar kullanılarak sınırları belli, güvenli küçük alanlar oluşturulmalıdır. Çocuk, aradığı itfaiye arabasının veya legonun o tepsinin içinde bir yerlerde olduğunu kesin olarak bildiğinde, bağımsız oyun kurma cesareti olağanüstü artar (Schneekloth, 1989).
Bir oyuncağı erişilebilir kılan şey, fabrikada basılan elektronik devreler değil, ebeveynin o oyuncağa kattığı yaratıcı düşüncedir. Çocuğunuza piyasadaki en pahalı dokunsal seti almak yerine, onunla birlikte evdeki boş bir karton kutuyu, üzerine farklı kumaşlar ve düğmeler yapıştırarak bir uzay gemisine dönüştürmek, çok daha kalıcı bir nörolojik gelişim sağlayacaktır.
Kampüste Özgür Adımlar: Üniversitede Akademik ve Sosyal Bağımsızlık ile ilgili yazımızı buradan okuyabilirsiniz: https://parilti.org.tr/kampuste-ozgur-adimlar-akademikvesosyal-bagimsizlik/
Chevalier, K. (tarih yok). Tips to Adapt Games for Children with Vision Impairments. Paths to Literacy: https://www.pathstoliteracy.org/tips-adapt-games-children-vision-impairments/ adresinden alındı
Kılıçkaya, G. (2023, Temmuz 20). Görme Engelli Bireyler İçin Eğitsel Oyunlar. emoteknoloji: https://www.emoteknoloji.com/gorme-engelli-bireyler-icin-egitsel-oyunlar adresinden alındı
Schneekloth, L. (1989). Play Environments for Visually Impaired Children. Journal of Visual Impairment & Blindness.